مناجات با معبود یکتا
به نام یگانه لایق پرستش
مرا ببخش اگر نمیتوانم به عشق زمینی که آفریدی و پروردی دل ببندم
مرا ببخش اگر به شوق رسیدن به عشق تو در آسمان خیالم به سوی تو پرواز میکنم
مرا ببخش اگر در ملک زمینی تو که آکنده از ریاست ، صداقت را پیشه خود کرده ام
مرا ببخش اگر زمزمه های یاد تو را در قلبم پنهان کرده ام و آن را بر زبانم جاری نمیسازم
مرا ببخش اگر عاشق تو شده ام....
* بار الها *
ميترسم از خويش و از اين سرنوشتی كه در انتظار من است ،ميترسم از اين بيابان و شورهزاری که در پيش روی من است ، ميترسم که مرگ به سراغم بيايدو آرزوی رسيدن به تو را اين بار او از من بستاند
اما ای معبود من ،من این باور و ایمان را روی قلبم حک کردم که با مردنم به سوی تو باز میگردم
پس ای پروردگار بیهمتا به لطف وکرم خويش مرا از مرداب رهايی ده و توانی ده خويشتن را از هرچه بدی است پاک کنم تا رو سفید به سوی تو بازگردم.
من اسیری هستم که زنجیرها ویوغ های گردنم از وفای به توست.ای پرنده پرواز کن ، با اينکه پرو بالت زخمي است ولی باز پرواز کن.
مگذار سکوت و رخوت اين قفس ، شوق واشتياق رهايی را در تو بخشکاند . ميدانم رهايی از اين قفس بسيار سخت است و تو را ديگر توان جدال با اين ميلههای فولادی نيست ، ولی نگذار يأس و ناميدی شوق رفتن را از تو بگيرد . نگذارکه التهاب قفس لذت پرواز و آزادی را از یاد تو ببرد.
ای پرنده بدان که قفس هرگز نميتواند پرواز را از ياد تو ببرد چون پرنده يعنی پرواز و پرواز يعنی آزادی ...
*خدايا، بار الها،ای معبود من،خيلی دلم گرفته،ديگر از اين تکرار ملال آور روزها خسته شدهام.
خدايا تو خود ميدانی که چه سخت است اگرکه ماهی کوچک، اسير آبی دريای بيکران باشد .
خدايا تو خود ميدانی برای من که هميشه با تو زندگی کردهام اين سير تکراری روزگار که ناخواسته مرا به کام خود ميبرد چه قدرملال آور وخسته کننده است.
چگونه ميتوانم حمدو ثنای تو را از زبان چکاوکها بشنوم درحالی اين تکرار اشتياق خوب شنيدن را از من سلب کرده است.
خدايا ميترسم که اگر به همين منوال پيش رود ديگر شعلههای عشق تو در وجود من هر روز بی فروغ و بی فروغتر شود. تا جايی که ديگر نه اشتياقی برای پرواز داشته باشم و نه اميدی به رهايی .....
پس ای خداي مهربان مرا از اين تکرار، از اين يکنواختی که همهی روزهای مرا فرا گرفته است رهايی ده .
خدايا به من اشتياقی ده تا دوباره چشمانم قادر به ديدن شكوه تو درزيبايی گلها باشد.
خدايا به من اشتياقی ده که بتوانم صدای مناجات تو را از زبان و قلب چکاوکها بشنوم.
خدايا به من عشقی ده که روز به زور به تو نزديکتر شوم......
خدايا... ياريم کن که مرغ خسته دلم راکه ديری است در اين قفس زندانی است، در آسمان آبی عشق تو پرواز دهم...
خدايا... پروردگارا... ياريم کن که شوق پرواز را هميشه در خود زنده نگهدارم .....
خدايا... تو خود ميدانی که بدترين درد برای يک انسان دور ماندن ازحقيقت خويشتن و رها شدن درگرداب فراموشی و سردرگمي است ... پس تو ای کردگار بیهمتا مرا ياری کن که به حقيقت انسان بودن پی ببرم تا بتوانم روز به روز به تو که سرچشمه تمام حقيقتهايی نزديک و نزديکتر شوم....
خدايا...هميشه گفتهام که تو را دوست دارم...حالا هم باتمام وجود فرياد ميزنم:
خدايا........دوستت دارم.....دوستت دارم...دوستت دارم...
* I LOVE MY GOD *
مرا ببخش اگر نمیتوانم به عشق زمینی که آفریدی و پروردی دل ببندم
مرا ببخش اگر به شوق رسیدن به عشق تو در آسمان خیالم به سوی تو پرواز میکنم
مرا ببخش اگر در ملک زمینی تو که آکنده از ریاست ، صداقت را پیشه خود کرده ام
مرا ببخش اگر زمزمه های یاد تو را در قلبم پنهان کرده ام و آن را بر زبانم جاری نمیسازم
مرا ببخش اگر عاشق تو شده ام....
* بار الها *
ميترسم از خويش و از اين سرنوشتی كه در انتظار من است ،ميترسم از اين بيابان و شورهزاری که در پيش روی من است ، ميترسم که مرگ به سراغم بيايدو آرزوی رسيدن به تو را اين بار او از من بستاند
اما ای معبود من ،من این باور و ایمان را روی قلبم حک کردم که با مردنم به سوی تو باز میگردم
پس ای پروردگار بیهمتا به لطف وکرم خويش مرا از مرداب رهايی ده و توانی ده خويشتن را از هرچه بدی است پاک کنم تا رو سفید به سوی تو بازگردم.
من اسیری هستم که زنجیرها ویوغ های گردنم از وفای به توست.ای پرنده پرواز کن ، با اينکه پرو بالت زخمي است ولی باز پرواز کن.
مگذار سکوت و رخوت اين قفس ، شوق واشتياق رهايی را در تو بخشکاند . ميدانم رهايی از اين قفس بسيار سخت است و تو را ديگر توان جدال با اين ميلههای فولادی نيست ، ولی نگذار يأس و ناميدی شوق رفتن را از تو بگيرد . نگذارکه التهاب قفس لذت پرواز و آزادی را از یاد تو ببرد.
ای پرنده بدان که قفس هرگز نميتواند پرواز را از ياد تو ببرد چون پرنده يعنی پرواز و پرواز يعنی آزادی ...
*خدايا، بار الها،ای معبود من،خيلی دلم گرفته،ديگر از اين تکرار ملال آور روزها خسته شدهام.
خدايا تو خود ميدانی که چه سخت است اگرکه ماهی کوچک، اسير آبی دريای بيکران باشد .
خدايا تو خود ميدانی برای من که هميشه با تو زندگی کردهام اين سير تکراری روزگار که ناخواسته مرا به کام خود ميبرد چه قدرملال آور وخسته کننده است.
چگونه ميتوانم حمدو ثنای تو را از زبان چکاوکها بشنوم درحالی اين تکرار اشتياق خوب شنيدن را از من سلب کرده است.
خدايا ميترسم که اگر به همين منوال پيش رود ديگر شعلههای عشق تو در وجود من هر روز بی فروغ و بی فروغتر شود. تا جايی که ديگر نه اشتياقی برای پرواز داشته باشم و نه اميدی به رهايی .....
پس ای خداي مهربان مرا از اين تکرار، از اين يکنواختی که همهی روزهای مرا فرا گرفته است رهايی ده .
خدايا به من اشتياقی ده تا دوباره چشمانم قادر به ديدن شكوه تو درزيبايی گلها باشد.
خدايا به من اشتياقی ده که بتوانم صدای مناجات تو را از زبان و قلب چکاوکها بشنوم.
خدايا به من عشقی ده که روز به زور به تو نزديکتر شوم......
خدايا... ياريم کن که مرغ خسته دلم راکه ديری است در اين قفس زندانی است، در آسمان آبی عشق تو پرواز دهم...
خدايا... پروردگارا... ياريم کن که شوق پرواز را هميشه در خود زنده نگهدارم .....
خدايا... تو خود ميدانی که بدترين درد برای يک انسان دور ماندن ازحقيقت خويشتن و رها شدن درگرداب فراموشی و سردرگمي است ... پس تو ای کردگار بیهمتا مرا ياری کن که به حقيقت انسان بودن پی ببرم تا بتوانم روز به روز به تو که سرچشمه تمام حقيقتهايی نزديک و نزديکتر شوم....
خدايا...هميشه گفتهام که تو را دوست دارم...حالا هم باتمام وجود فرياد ميزنم:
خدايا........دوستت دارم.....دوستت دارم...دوستت دارم...
* I LOVE MY GOD *
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم آذر 1389ساعت 13:25 توسط نادر
|